Nefis bir akşam geçirdik. Sadece Harlem izlemeye gelmiş, tiyatro havasındaki halkımın oluşturduğu donuk tribünlere rağmen hem de… Brezilya için oradaydım. Arjantinli Koçu olan Brezilya! Alex, Cristian,Baroni,Andre Santos, Bobo, Nobre, Elano, Alessandra Ambrosio ve daha göremediğimiz birçokları gibi. Sağımızda da Greg Popovich…

Ama NBA’de oynayanlarla desteklenmiş sambacılar, NBA’in bebe takımının maskesini akıtıp, dişli olduklarını belli edip, işi son ana kadar kafa kafaya götürünce seyirciler olayın farkına vardı. Bu sefer de ABD hücumunda ıslıktan salonu yıkarken, saniyeler sonra gelen ABD fast break’inde sayılar için alkış gümbürtüsü koparmak gibi acaip çelişkilere imza attılar. Varejao olsaydı son darbeyi vurmalarını sağlayacak dengeyi de sağlayabilirlerdi. Yürek hoplatan son saniyelerle bitti.

Futbolda 10 numaralara hakaret edip yoketmeye çalışanlara karşı verdiğim mücadelede 28′lik Barbosa’nın sarı-yeşil forması bayraklarımdan biri olacak. 2. periyotta oyundan çıkarken, salonun takdir göstergesi alkışı sunmaması da sporseverlik tanımımızın ne olduğu konusunda delil olacak.