Çok şanslı bir kuşak olduğumuza inanıyorum.

Nasılki bir dönemin Fenerbahçe Erkek Basketbol Takımı için “Dream Team” anıları anlatılıyorsa aynı şekilde voleybol için de bu takımı anlatacağız ileriki zamanlarda.

Gerçek bir “Spor Kulübü” taraftarı olmak ta ayrı bir şekilde gururlandırıyor beni.

Bu takım voleybolda daha önce yapılmamış bir şeyi yapmaya doğru ilerliyor; kulüp takımları arasında, en azından benim bildiğim ve hatırladığım kadarıyla, bu kadar çok insanı tribüne çeken ya da en azından merak uyandıran bir takım yok. Bir şekilde, çok farklı insanları yakalyıp tribüne, ekran başına çekmeye başladı bu takım ve çoğu insanda bu bilgisizlik durumu hakim, belki de daha çekici olmasını sağlıyor bu takımın. Gamova voleybolun Messi’si, Nati Gerard’ı, takım Şampiyonlar Ligi’nin en iyisi, ligin de sadece tek set vermiş lideri. Duyan “Ne oluyor yahu?” diyor, “Dur bir bakayım” diye meraklanıyor, tadını alan da bırakamıyor. Bence bu bilgisizlik hali daha sevimli, daha keyifli; tabii bir de işin suyunu çıkarma durumları var. Misal “Ligi namağlup şampiyon bitirme” ya da “ŞL’de set vermeden kupayı alma” geyikleri gibi… Çok sevimli ve sempatik bir takımımız var, kibir bu takımdan uzak durması gereken yegane şey, onun için bu tip muhabbetleri çok sevimsiz buluyorum. Bir de şu, takımın bir jest olarak yaptığı beste işini her maçtan sonra onları tribüne çağırıp söyletme işi var ki umarım tekrarlanmaz, çok tatsız oluyor. İçlerinden gelmiş, jest yapmışlar; istek şarkısı gibi tekrar tekrar söyletmenin ne alemi var?

Uzun lafın kısası, takım güzel, takım iyi, ortam iyi; bozulmamasını temenni ediyorum. Bilmeden sevme kısmı çoğu kişi için geçerli, sevdikçe tanıyacağız. Ben kendimi bildim bileli voleybol maçlarını salonda takip etmeye çalışıyorum, halen teknik bilgi konusunda fena halde sınıfta kalırım. Yine de güzel, böylesi keyifli…

Gururla izliyorum. Tamam pahalı bir kadroyuz ama Efes Pilsen’de Eurolig’in en pahalı 5-6 takımından biri ama başarısız. Biz bayan voleybolda diğer hiçbir branşımızda olamadığımız kadar takım olabilmeyi başarmış durumdayız. Asıl gurur verici olay bu. Bu takımın içinde kendimi de sayabilirim bir taraftar olarak, Nati’yi de sayabilirim, Mehmet Ali Aydınlar’ı da…Önemli olan parçaların birbirini tamamlaması. Hele ki oyuncular da iyi kişilikler olunca herşey çok daha rahat başarılıyor.

Sevmek az bilenin işidir.Ne kadar az şey biliyorsan o kadar çok seversin. Ben çok şey biliyorum senin hakkında. Bilgim çoğaldıkça sevgim azalıyor…

diye baslayan ve;

Az bilenin işiymiş sevmek, ben öğrendikçe acı
çekiyorum…

ile sona eren bir siir var, yaziyi okuyunca o geldi aklima….Cok guzel ifade etmissiniz bircok Fenerbahce taraftarinin hissettiklerini, dusunun ki biz ailecek oturuyoruz ekranin basina. Anne ve babam cok fazla voleyboldan anlamasalar da inanilmaz keyif alarak izliyorlar sari-melekleri…Ilker’in de bahsettigi gibi set vermeme, namaglup sampiyonluk vs. muhabbetler disinda hersey guzel gidiyor simdilik umarim sonu da guzel olur…

Fenerbahçe Acıbadem olgusu doğru yöneticilik anlayışının net bir resmidir…
Doğru yerlere doğru transferler, gidenin yerine bir gömlek (bazen birkaç gömlek) iyisini almak, takımı sürekli geliştirmek beceri işidir.

Ve nihayetinde bu takımı, sadece sporcuları değil, yöneticileri de, taraftarları da yönetebilecek, herşeyiyle pozitif enerji saçan bir koça emanet etmek bu günkü resmi ortaya çıkardı.

Umarım ki büyük talihsizlikler yaşanmaz…
Umarım ki sarı meleklerimiz özlemini çektiğimiz bir Avrupa Kupası’nı müzemize getiren ilk ekibimiz olur.

Haaa, getiremezlerse ne olur?
Canları sağolur…
Bence hiç önemli değil…
Bu keyfi bizlere yaşattıkları için teşekkür ederim şimdiden, sonuç ne olursa olsun!