10 Kasım 2009
Real Madrid yapabilirdi. Örnekleri vardı. Hem de çok güçlü rakiplere karşı. Mesela 2005-2006 sezonunda Zaragoza’ya 6-1 kaybettikleri ilk maçın rövanşını 4-0′la temizleyip şanssız şekilde elenmişlerdi. Her ne kadar İspanya Kupası ile ilişkileri hiç iyi olmasa da bu turu çevirebilirlerdi.
Ama gergin, şuursuz, istediği hiçbir şeyi uygulayamayan,çaresiz içeri kaldırılan topları rakibe kaptıran, yine kanatları kullanmayan, rakibi boğamayan Real vardı. İlk yarı sonunda topa sahip olma oranı %69′a %31 idi ama içi boş istatistikti. Üretemeyen, anlaşamayan,boşa kürek çeken takım istatistiği…
Tribünler ilk 15 dakika gol gelmeyince ıslıklamaya dünden hevesliydi zaten.
İpler ise Pellegrini takımın her zaman en istikrarlı, sağlam, güvenilir ve sahanın da iyisi Lass Diarra’yı oyundan aldığında koptu. Herhalde kameraların yakaladığı çıldırmış taraftar görüntüsü özetlerin en popüler karesi olacak. İstifa tezahuratları başladı, Guti diye bağırıldı.
1-0 kazandılar, 3 top direkten döndü, vs vs. Sonuç: Üçüncü lig takımına elendiler. Seyirci, bize has takımı protesto için rakibi alkışlama, Alcorconlular topu çevirirken “ole” çekme eylemlerine giriştiler (kabuledilemez).
Real’i kendimizden iyi biliyoruz. Ve diyoruz ki Pellegrini için umut yok. Yakında medya Zizou’ya eşofmanları giydirip sahaya indirir.








