Gerçekten de bir “fikstür avantajı” pompalamasıdır gidiyor. Evet, Fenerbahçe Kadıköy’de iyi de olsa, kötü de olsa sonuca gidebiliyor, ama İstanbul dışına dört kez gidecek olmak kalan tüm maçların Kadıköy’de oynanacağı anlamına gelmiyor.
Üstelik de -şöyle ya da böyle- bir kan kaybı yaşanmışken…
Kazım ve Önder’in kadro dışı bırakılmalarını çok da tartışamayacağım. Zira Samandıra’da yaşananları bilme şansımız fazla yok. Faydalı da olsa, dünyanın en iyisi de olsa, kulüp kurallarına ters düşen oyuncu ile yollar ayrılabilir, itirazım yok. Ancak vaktinde ve gerekli takviyeler yapılmazsa, “nasıl olsa fikstür iyi, yürüyerek bile şampiyon oluruz” diye düşünülürse, korkarım ciddi bir hayal kırıklığı yaşarız.
Ne yazık ki beklemekten başka birşey gelmiyor elden…

Fikstür avantajı yalanı ile estirilmeye çalışılan rüzgar bize çok kötü günler yaşatabilir. Çünkü Kadıköy’de oynanan her maç garantiymiş gibi bir hava estiriliyor. Oysa kendi sahamızda Bursa, Kayseri, Beşiktaş gibi ne yapacakları belli olmayan takımlarla karşılaşacağız. Düşünsenize Beşiktaş maçı öncesi Guiza ve Semih sakatlanmış. Ya da cezalı. Forvet Deivid olacak. Alternatifi? Sürekli bazı klişelere mahkumuz. Yürüye yürüye şampiyonluk, fikstür avantajı, devre arası iyi transfer yapılmaz vs.vs. Bunlar bizi sürekli olarak engelleyen faktörler. Oysa devre artası gayet iyi transferler yapılabilir. Dünya kupası öncesi oynayacağı takım bulmak isteyen çok sayıda kaliteli futbolcu var. Ki bu transferi bugüne kadar yapmış olmalıydık. Bu kararları vermiş olmalıydık. Neden veremedik peki? Çok başlı bir sistemden. Artık bu işleri ya tamamen Aykut Kocaman’a bırakmalıyız ya da yönetim alıp götürmeli işi. Bu şekilde yürümüyor. En kötü karar bile kararsızlıktan çok daha iyidir. Ancak biz o en kötü kararı bile veremiyoruz. Hep geç kalıyoruz. Günlük kararlar veriyoruz. İşin kötüsü Fenerbahçe’yi eleştirenler yetersiz ya da iyi niyetli değil. Medyaya karşı ciddi bir paranoya söz konusu. Dışarıdan gözlemlediğim şey Fenerbahçe’nin uzun süredir kafası karışık. Yönetilemiyor.

Kim ne derse desin, devre arası nokta transferin önemi – özellikle yerel ligde – tartışılmaz…
Nobre’nin alındığı sezondan beridir (ki Aziz Pierre’i asla tartışamam o sezonda) Fenerbahçe devre arasını hep BOŞ geçti… Transfer yapsa bile boştu hepsi…
Ve şampiyonluklar devre arası saçmalamalarından kaçtı…
Hala ders alınmamış bir görüntü sergileniyor…
Hala “bana ne bana ne, almam kimseyi” teranesinde dönüyor koca devre arası…
Tamam, illa ki almayın, ama eksildik…
O gitti, bu gitti…
Gitsin…
Peki ya olası (ki yüzde yüz) cezalar, muhtemel sakatlıklar?
Olmayan sol bek?
Olmayan açıklar?
Sadece koşan, ama gol atmayan santraforlar?
Hayırlı işler………………

Sayın Mehmet Ali Aydınlar,
Ne olur nokta transfer nedir, bir takından gidenden bir gömlek üstü nasıl alınır, nasıl getirilir, lütfen anlatın, öğretin!

Eğer “öğrenecek adam” varsa….

Fenerbahçe’yi 90′lardaki karanlık ve kötü yönetilen günlerden kurtarmakla övülen yönetimin 90′lardaki transfer politikasını sürdürüyor olması ilginçtir. Uzun soluklu programlarla zaman içinde iyi kadrolar kuran ve o iyi kadrolarla iyi işleri “yavaş yavaş” gerçekleştiren Daum’un üstüne, kurulmuş takıma istediği nefes alma alanını veren, bunu verirken işi laubaliliğe uzatıp kendi kellesini teslim eden Zico arasındaki fark CL performansıyla sergilendi. Öyle sergilendi ki “o kadar uzun programlı planlama yapmaya gerek yok demek ki” sanıldı. Üstüne Aragones, şimdi başa sardık. Ama kadro erozyonu ortada. Alternatifsiz, sığ ve dar bir kadro. Ve bu kadrodan, doğru hamlelerle uzaklaştırılmış oyuncular. O uzaklaştırılanları ikame etmezseniz kimse o uzaklaştırmalardaki haklılığa bakmaz.

Fenerbahçe’nin sağ beki, stoperi, kalesi ve kanatları zayıftır, alternatifsizdir. Bunu yamamak için Dünya Kupası yapılacak bir yazı bekleyen yönetim “üç sene şampiyonluk” derken seçim vaadinde mi bulunuyordu yoksa gerçek bir hedef mi koyuyordu, bunun belli olacağı günleri boş geçiriyor. Hayırlısı.